Helende thuisbevalling na twee traumatische ziekenhuisbevallingen in België

Bij de geboorte van onze zonen in het ziekenhuis, met ruggenprik en heel geforceerd, zeiden ze wat ik moest doen en hoe hard ik moest blijven persen. Vechten bijna om die baby’s eruit te duwen.

Bij de thuisbevalling van onze dochter in bad heb ik niks gedaan. Ik heb niet geperst ofzo. Ik liet alles gebeuren en zij kwam zélf uit mijn buik, zonder dat ik haar eruit heb geduwd heb. Het was zo prachtig.

Al bij onze eerste zoon droomde ik ervan om thuis te bevallen… maar in 2010 en als eerste zwangere van mijn generatie binnen onze families, leek dat verre van een goeie optie.

Ik beviel dus van onze eerste zoon in het ziekenhuis, op een manier waar we liever niet meer aan terugdenken. Ingeleid, omdat mijn vliezen braken op 37 weken en omdat de gynaecoloog vond dat mijn weeën niet snel genoeg kwamen. Een ruggenprik was dus nodig om deze compleet onnatuurlijke bevalling houdbaar te maken. Gelukkig konden we onze baby direct vasthouden en knuffelen.
Nadien was er nog een heel gedoe over het geboortegewicht en geelzucht en borstvoeding… er werden allerlei statistieken bijgehaald en er was veel (compleet absurde en onnodige) stress.

Bij onze tweede zoon kwamen de weeën wel vlot genoeg spontaan op, maar ook toen lag ik in het ziekenhuis vast aan de monitor en kon ik in die houding amper de weeën opvangen. Opnieuw koos ik voor een ruggenprik. Onze baby werd geboren en onmiddellijk weg genomen om te wegen en meten en werd nadien meegenomen naar de kamer naast ons ‘omdat hij niet goed ademde’.

Pas na 3 uur, een bezoek aan neonatologie (waar hij niet eens aan de zuurstof lag ofzo…), kregen we onze jongste zoon in onze armen. Ook bij hem bleek zijn geboortegewicht een probleem en bleven ze dagelijks zeggen dat hij ’te veel afviel’, terwijl hij met 4,5kg op de wereld kwam.

Een nieuw borstvoedingsdrama werd voorkomen, doordat mijn man direct iedereen met goedbedoelde tips de deur uit zette en ervoor zorgde dat we met zijn tweeën op de kamer waren tijdens voedingsmomenten.

De jaren gingen voorbij en ondanks mijn doofheid en ziekte (fibromyalgie) bleef de wens en de droom van 3 kindjes sluimeren.
Uiteindelijk besloten we om er gewoon voor te gaan.

Maar nu zou het op mijn manier zijn.

Ik ging intensief op zoek naar dé vroedvrouw die ons kon begeleiden. Een vroedvrouw die thuisbevallingen deed (dat is al een zoektocht op zich in België). Een vroedvrouw die begreep, die voelde, die zag en wist.

Na een uitgebreide zoektocht kwam ik terecht bij Vertrouwde Vroedvrouw. Het kennismakingsgesprek was gewoon super. We voelden direct dat dit was wat we wilden. Open, puur, rechtuit en vrijuit.

Enkele weken later bleek ik zwanger!

De begeleiding van de zwangerschap was soms emotioneel intens.

Pas in deze periode hebben we eigenlijk beseft hoe groot onze bevallingstrauma’s waren. Vooral bij onze jongste, het weghalen en niet onmiddellijk kunnen vasthouden, bleek dieper te gaan dan we ooit dachten.

Feit is dat alles bespreekbaar werd en dat we alles konden uitspreken. Ook de onderliggende gevolgen van het uitgebleven huidcontact/knuffelen na de bevalling. We ontdekten oe ons oerinstinct nog diep in ons geworteld ligt.

Tijdens de zwangerschapsbegeleiding maak je ook kennis met een tweede vroedvrouw, die dan samen met je eigen vroedvrouw bij je bevalling zal zijn. Bij ons was dit Leen Heusdens, ook een topper, intens, open en enorm ‘rakend’, zodat de klik er voor ons direct was.

Mijn wens/droom kreeg echt vorm. Een thuisbevalling in mijn eigen veilige badkamer. Geen ziekenhuis, geen steriele omgeving en niet vastgebonden aan een monitor…

Bart heeft nog een tijd getwijfeld of we niet beter kozen voor een speciaal bevalbad van de vroedvrouw, maar uiteindelijk bleef ik teruggrijpen naar het idee van mijn kleine cocon, namelijk onze badkamer.

Al maanden zei ik dat ons meisje vroeger zou komen en niet in oktober, zoals de echo of de kalender had voorzien. En inderdaad, op 21 september, op 37 weken en 2 dagen, zette de bevalling zich spontaan in gang.

Om 3 uur ‘s nachts braken mijn vliezen. Er kwam echter amper vruchtwater, omdat ons meisje al volledig was ingedaald.

Ik ben beneden op de bank gaan liggen en probeerde nog een beetje te slapen.
Rond 6 uur 30 ben ik de keuken beginnen op te ruimen, afwasmachine leeg gemaakt en de jongens hun fruit klaargemaakt voor school.

Toen de kinderen vertrokken waren, kwamen heel rustig de eerste weeën op gang, rond 8.30 uur.

De ochtend verliep kalm en ik had tussendoor steeds contact met Lies via whatsapp.

Omdat alles zo rustig ging, zei ze dat ze tegen 13 uur. Bart ging ondertussen onze oudste ophalen op school.

Maar ineens kwamen die weeën echt supersnel – en veel heviger – achter elkaar en stuurde ik nogal paniekerig naar Lies dat ik dacht dat ze beter direct kwam.

20 minuutjes later kwamen zowel Bart en de kinderen, als Lies de keuken binnen. Ik zat al in de badkamer op de yogabal, in een poging de felle weeën op te vangen. Lies kwam direct kijken en luisterde eens naar de hartslag van onze kleine meid. Alles was helemaal oké.

We praatten ons een beetje door de weeën door, tot ik op een punt kwam dat ik niet meer aanspreekbaar was 😅
Ik probeerde me volledig af te sluiten van alles en begon enorm te zweten. Op dat moment wist ik even totaal niet wat doen en stelde Bart voor om in bad te gaan. Lies belde Leen.

Na even rust te nemen in bad, kwam Leen ook binnen en wist ik dat de geboorte echt naderde. Leen en Lies zaten naast mij en Bart zat achter mij. Alle drie rond de badrand.

De angst om mijn baby eruit te duwen was enorm.
Zowel Leen als Lies spraken alles mee uit.
‘Het doet pijn, ja, zeg maar auw.’

En op een bepaald moment vroeg Lies: ‘Ben je bang?’ Compleet in angst vervat, beaam ik dat en op dat moment beslist ons kleintje dat het tijd is. Een oerkreet schreeuwt zich uit mijn lijf en haar hoofdje is er. Verdwaasd na deze gebeurtenis probeer ik bij te komen, maar een tweede schreeuw volgt en voilà, ze glijdt het bad in.

Blijkbaar was er een dubbele omstrengeling van de navelstreng, maar daar hebben we niks van gemerkt. Dat heeft Lies allemaal tussendoor opgelost zonder dat we dit door hadden.

Vol ongeloof en met enorm veel trots kon ik mijn dochter vastnemen.

De rust die ons meisje uitstraalde was echt speciaal. Geen stress. Rustig drijvend in bad. Vrij om in mijn eigen handen te nemen. Geen onmiddellijke tussenkomst van vreemden die de navelstreng direct afknellen.

Het verschil tussen het ter wereld brengen in een steriele ziekenhuiskamer of in een warme gezellige badkamer is zo enorm.Wat een heerlijke, diepgaande en machtige ervaring.

Toen we nadien op de bank zaten, konden we zien hoe onze meid de tijd in mijn buik had doorgebracht. Leen nam de tijd om samen met ons de moederkoek en vruchtzak te bekijken. Weer een wonderlijke ervaring.

Samen koffie, thee, wafels en cake, een babbel, een knuffel bij vertrek…

Echt. Wat een wereld van verschil. Het verschil dat onze wereld maakt. Voedt. Verlicht. Verheldert.

Ik zou het opnieuw durven doen, maar sowieso samen met mijn topman en twee geweldige vroedvrouwen, Lies en Leen ❤️

Griet van Eyken 💕

~~~ Wil jij ook een bevalling waar je helemaal achter staat, een bekrachtigende ervaring ‘on your own terms’? De vrije geboorte cursus is nu tijdelijk extra toegankelijk: Klik ~~~